Powroty

Rozgrzewka

      W życiu tak to często bywa, że największą frajdę i radość sprawiają nam rzeczy najdłużej wyczekiwane i w pewnym małym stopniu o tym będzie ten tekst, ale nie tylko. Będzie też o tym, że mimo zwątpienia i rozczarowania nie ma się co poddawać i rezygnować. O tym, że warto być cierpliwym i wytrwałym. Będzie też trochę historii, emocji, przeżyć i mniej lub bardziej świeżych wspomnień. Z góry jednak uczciwie ostrzegam Cię Drogi Czytelniku, że zapowiada się długo, ale też jest wiele rzeczy, którymi chciałbym się tutaj z Tobą podzielić. Mogę też czasem trochę przynudzać, bo momentami trudno poskładać myśli w warunkach lotniskowych, bądż też z poziomu pokładu samolotu. Dlatego też od razu, bez zbędnej zwłoki gratuluję każdemu, komu uda się przetrwać ten istny słowny maraton, no i do zobaczenia na mecie. Jesteś zwyciezcą! Tych którzy nie podejmą wyzwania, albo odpadną po drodze rozumiem. Nawet najwybitniejsi zawodnicy miewają kryzysy i nawet w formie bywa, że napotyka się tą legendarną ścianę. No co zrobisz? Nic nie zrobisz…

a21765106_1762382023804418_2462569480289386155_n

Rozczarowania

      Ostatenie dwa lata były dla mnie dość ciężkie. Zresztą pewnie dla kazdego. Pandemia dotknęła zwłaszcza tego co sprawia mi tak wiele radości i satysfakcji, czyli zawodów biegowych i podróżowania. Przed pandemią miałem pewną zasadę, której starałem się trzymać od dawna, mianownicie conajmniej dwa wyjazdy w roku na jakieś biegi zagraniczne. Jeden na wiosnę i jeden na jesieni. Pozwalało mi to utrzymać motywację do treningu przez cały rok, bo zawsze gdzieś w dość nieodległej perspektywie czasu były jakieś zawody na które chciałbym wyjechać i które chciałbym ukończyć w miarę dobrym stylu. Pandemia w Polsce dopadła mnie w momencie, gdy byłem w zasadzie w życiowej formie na swoim ulubionym dystansie półmaratonu. W ostatnim tygodniu lutego 2020 roku w Wiązownej poprawiłem swój rekord. Chwilę potem jako ostatnie przetarcie miał być jeszcze Jerusalem Halfmarathon w Izrealu, a tydzień później miałem przebiec swój  najszybszy półmaraton w życiu na na najważniejszej w swoim życiu imprezie, czyli na World Ahletics Championships Gdynia 2020. Był to też zresztą 10 jubileuszowy rok mojego biegania i tym biegiem chciałem dokonać pewnego swoistego podsumowania tej dekady (w końcu to taki piękny jubileusz) i skończyć ze ściganiem się z czasem i rekordami, odłożyć już wyzwania na bok, a zaczać czerpać z tego już jedynie zabawę i biegać na zupełnym luzie. Z każdym rokiem człowiek jest przecież coraz starszy i coraz trudniej stawać się coraz szybszym. Wymaga to też coraz większych poświęceń. Trenowałem wówczas bardzo ciężko przez kilka miesięcy i byłem do tego biegu absolutnie przygotowany. Niestety zarówno jedne, jak i drugie zawody najpierw zostały przeniesione na jesień, a potem całkiem odwołane, a ja zostałem z tą ciężko wypracowaną formą, jak nieodżałowany „Himilsbach z angielskim”. Oczywiście było to dla mnie spore rozczarowanie. Odebranie szansy choćby sprawdzenia się, a potem brak jakichkolwiek zawodów i możliwości podróżowania mocno nadszarpnęły moją motywację. Niby cały czas biegałem, ale o wiele mniej i w dużej mierze przestałem czerpać z tego radość. Czasem myślałem nawet o tym, aby całkiem zawiesić swoje bieganie. Oczywiście od razu odbiło się to na wynikach i formie.

Motywacje

      Chyba punktem kulminacyjnym i zwrotnym był dla mnie półmaraton w Platerowie na Podlasiu w październiku 2021 roku, gdzie kompletnie mi nie poszło i w zasadzie dodreptałem do mety. Był to mój najwolniejszy maraton ze wszystkich, które przebiegłem w życiu, a trochę ich już się nazbierało. Jedyny, który zajął mi więcej niż 2 godziny. Wstrząsnęło mną to tak mocno, że niemalże od razu zapisałem się na Cracovia Półmaraton Królewski dwa tygodnie później. Wystarczyło kilka mocniejszych treningów i udało się pobiec szybciej o 12 minut. Zmotywowało mnie to do tego stopnia, że postanowiłem jeszcze raz spróbować zrobić to, czego nie pozwoliła mi zrobić pandemia, czyli poprawić wynik z Wiązownej, a potem wrócić do tego co kocham, czyli łączenie biegania z podróżowaniem. Żeby jednak osiągnąć ten sukces należało urwać kolejne dziesięć minut z wyniku z Krakowa. Sporo. Wysoko postawiona poprzeczka. Czy to moim przypadku jeszcze w ogóle możliwe? W listopadzie przygotowałem sobie listę kilkunastu zawodów i podróży, które chciałbym zrealizować w nowym roku i rozpocząłem przygotowania raz jeszcze. Starszy o dwa lata, ale tak samo, a może i bardziej zmotywowany. W sumie nie wiem nawet do końca jak to się stało i co ostatecznie zadecydowało, ale forma przyszła bardzo szybko. Niemalże dokładnie dwa lata po biegu w Wiązownej i cztery miesiące po Platerowie udało mi się zrobić to czego pandemia nie pozwoliła mi zrobić w Gdyni i to trzykrotnie w trzech kolejnych biegach. Najpierw poprawiłem swój rekord ponownie w Wiązownej na tej samej trasie co dwa lata wcześniej, potem w Warszawie, aż w końcu w Poznaniu udało mi się zrobić coś, o czym wcześniej nigdy w ogóle nawet nie marzyłem, czyli złamać godzinę i czterdzieści minut. Nareszcie mogłem poczuć się całkowicie spełnionym półmaratończykiem. Chyba na tej radości i trochę na zasadzie ułańskiej fantazji (zupełnie to do mnie nie podobne) postanowiłem „kuć żelazo póki gorące” i zaraz potem po 6 latach przerwy od maratonów zapisałem się na maraton w Łodzi, gdzie z rozpędu chciałem od razu rozprawić się ze swoim trochę już zakurzonym rekordem z 2016 roku. Tu mi niestety nie poszło i zostałem brutalnie sprowadzony na ziemię. Do trzydziestego trzeciego kilometra wszystko było z zgodnie z planem i biegłem swój najszybszy maraton w życiu, ale niestety maraton ma ponad czterdzieści dwa kilometry, a nie trzydzieści trzy. Po trzydziestym trzecim kilometrze odcięło mi kompletnie najpierw głowę, a potem nogi i było po zawodach. Wyzwaniem stało się dotarcie do mety. No niestety, ale bywa i tak. Maraton jednak uczy pokory i po raz kolejny okazało się, że życiowa forma w półmaratonie wcale nie oznacza życiowej formy w maratonie. Była to dla mnie bolesna (dosłownie) lekcja tego, że w na królewskim dystansie niestety nie da się pójść na skróty, zwłaszcza jeśli dodatkowo nie sprzyja temu pogoda i inne okoliczności. Każda porażka, nawet z samym sobą, oczywiście boli. Było rozczarowanie, ale aż tak bardzo tego nie rozpamietywałem i się nie przejmowałem. Przecież nie trenowałem pod kątem maratonu tylko swoich ulubionych połówek, a tu udało mi się więcej, niż nawet byłem w stanie sobie kiedykolwiek wyobrazić i to tak naprawdę zanim sezon się rozkręcił na dobre.

Przygoda

      Do powrotu do pełni szczęścia brakowało mi już tylko jednego – zawodów zagranicznych. Tu wyniki nie są już tak ważne. Liczy się satysfakcja z biegania, zwiedzanie, przygoda, poznawanie ciekawych ludzi z odległych krajów i odkrywanie nowych zakątków świata. Lista wyjazdów na ren rok, jak wspomniałem powstawała już w listopadzie, całkowicie wykrystalizowała się w grudniu. Generalnie bardzo lubię przygotowania do wyjazdów, planowanie ich. Lubię ten dreszyk emocji w momencie kupna biletu. Staram się wszystkie formalności załatwiać od razu z dużym kilkumiesięcznym wyprzedzeniem. Chyba nie ma większej motywacji, gdy jesteś już zapisany, wszystko jest już załatwione, opłacone i jedyne co zostaje to trenować i odliczać dni do wyjazdu. Bywa jednak, zwłaszcza tuż przed samym wyjazdem, że dreszczyk emocji związany z oczekiwaniem na ten wyjazd miesza sie z małymi wątpliwościami i przychodzi taki moment, że pojawia się myśl „po co mi to wszystko?”. Przecież można pobiegać na miejscu. A może w ogóle lepiej posiedzieć w domu? Poleżeć? Odpocząć? Tyle fajnych rzeczy jest przecież do zrobienia tutaj. A może ominie mnie akurat coś fajnego w telewizji? Wszystko zmienia się jak za pociągnięciem czarodziejskiej różdzki w momencie założenia plecaka i zamknięcia za sobą drzwi w domu. Wówczas wszystkie wątpliwości momentalnie znikają i liczy się już tylko jedno… turystycznobiegowa przygoda.

10 kilometr: Monachium

      Pierwszy zagranicznym kierunkiem, który zaplanowałem sobie na ten rok był Dubrovnik w Chorwacji. Widząc jednak, że wiele lotów odbywa się przez Monachium postanowiłem wykorzystać ten fakt i zobaczyć także to miasto chociaż przez jeden dzień. Dlatego też planując lot do Dubrovnika wybrałem opcję z ponad dwudziestotrzygodzinną przesiadką w tej pięknej bawarskiej stolicy. Monachium chodziło mi po głowie już od 2019 roku. Urzekły mnie zdjęcia widziane w internecie i już w 2020 chciałem wybrać się tam na bieg. Ostatecznie pandemia przekreśliła i te plany. Teraz jednak nie stało już nic na przeszkodzie by Monachium w końcu zobaczyć. Wylądowałem w piątek późnym popołudniem i tego dnia żadnych dużych aktywności już nie planowałem. Po krótkim spacerze zameldowałem się w hostelu, a następnie w pokoju, który tym razem przyszło mi dzielić z Natalie z Niemiec i Elmirem z Bośni. W przypadku Natalie wizyta w Monachium była rekonesansem przed planowaną wkrótce przeprowadzką do tego miasta. Elmira natomiast do Monachium przywiodła turystyka. Szybko we trójkę znalezliśmy dobry kontakt dzięki czemu mój pierwszy i zarazem ostatni wieczór w Monachium upłynął równie szybko jak i miło. Warto tutaj wspomnieć o serii różnych zbiegów okolicznosci zwiazanych z Elmirem, które mnie trochę rozbawiły. Na przykład mimo, że nigdy nie był w naszym kraju to do Monachium przyjechał mając na plecach polski bardzo popularny zresztą kiedyś w naszym kraju plecak firmy Jansport, który jak się okazało kupił o dziwo tam, gdzie akurat podróżowałem, czyli w Dubrovniku… Na marginesie… plecak bardzo sobie chwalił. Również jego kraj pochodzenia, czyli Bośnia i Hercegowina okazał się sporym zbiegiem okoliczności, ale nie będę póki co zdradzał tutaj szczegółów. Zagadka sama rozwiąże się potem.

20220430_082809_Easy-Resize.com

      Następnego dnia wczesnym rankiem rozpocząłem zwiedzanie. Czasu za wiele nie było więc starałem się podążać ściśle wcześniej wytyczoną trasą i planem by ograniczyć do minimum straty czasu. Zacząłem oczywiście od tego, co w Monachium najpiękniejsze i położone w samym centrum czyli Katedra Najświętszej Maryi Panny, Marienplatz, nowy ratusz Rathaus, deptak Kaufingenstrasse, czy tak zwana Rezydencja. Dzięki temu dało się zobaczyć wiele najbardziej popularnych turystycznych atrakcji w mieście. Mimo to uważam jednak, że jeden niepełny dzień to zdecydowanie za mało by zobaczyć Monachium w pełnej okazałości. Wyjechałem zauroczony, ale i z poczuciem niedosytu.

20220430_080525_Easy-Resize.com

20220430_084321_Easy-Resize.com

21 kilomer: Dubrovnik

      Kilka godzin później byłem już w Dubrovniku i trzeba przyznać, że od samego początku wyczuwało się tu atmosferę biegowego Święta. Miasteczko tym wydarzeniem już po prostu żyło. Zwłaszcza, że tak naprawdę był to cały biegowy weekend i niektóre imprezy jak biegi dziecięce, czy bieg Run the Walls starymi murami miasta odbywały się już w sobotę. Na ulicach widoczne były liczne bilboardy przypominające o wydarzeniu i je reklamujące, a niemalże wszystkie latarnie na drogach wjazdowych do miasta przybrane były planszami ze słowami „Welcome Running Heroes”. Widząc takie powitanie można było poczuć się naprawdę wyjątkowo.

20220501_181229_Easy-Resize.com

      Od razu po drodze do hostelu zameldowałem się po odbiór pakietu startowego. Warto w tym miejscu poświęcić chwilę i powiedzieć, że pakiet był wyjatkowo bogaty. Wystarczy wspomnieć, że poza standardowymi elementami, które spotyka się często na różnych zawodach jak koszulka, czy też bardzo fajny worek na rzeczy pakiet obejmował także czterodniową, darmową komunikację po mieście, karnet wstępu do wszystkich licznych muzeów w Dubrovniku, imprezę pożegnalną z posiłkiem zaraz po biegu w jednym z tutejszych lokali w starodawnej twierdzy, a także darmowy rejs statkiem na wyspę Lokrum. Ponieważ Dubrovnik to stosunkowo małe miasteczko i w zasadzie wszędzie jest blisko niedługo potem byłem juz w hostelu, a w zasadzie ku mojemu zdziwieniu w prywatnej kwaterze prowadzonej przez Anę i jej dwóch synów. Tym razem pokój przyszło mi dzielić z Jongeokiem „Dzejem” z Korei oraz Chorwatką Ivaną, która podobnie jak ja następnego dnia miała zmierzyć się z półmaratonem. W tym miejscu warto wyrazić słowa uznania dla Niej, gdyż choć warunki fizyczne Jej w bieganiu na pewno nie sprzyjają, a dodatkowo jest cukrzykiem to jednak nie szuka wymówek tylko biega i jest to Jej już kolejny półmaraton (szacunek! naprawdę mi zaimponowała). „Dzejowi” za to z bieganiem w ogóle nie po drodze. Woli całymi dniami siedzieć przed laptopem. Jako wolontariusz w zamian za możliwość darmowego mieszkania pomaga Annie i jej synom prowadzić kwaterę. Jest też fotografem i żyje sobie robiąc zdjęcia spędzając pół roku w Dubrovniku, a drugie pół w Cancun w Meksyku. Fajnie… No, ale wracając do Dubrovnika. Tego wieczoru nie miałem już żadnych planów i skupiłem się jedynie na odpoczywaniu po podróży i zwiedzaniu. W końcu czasu na poznawanie miasta zaplanowałem dość sporo już po biegu.

20220430_170116_Easy-Resize.com

20220504_111122_Easy-Resize.com

      Muszę przyznać, że chyba nigdy nie miałem na start z hostelu tak blisko. Miejsce, w którym się zatrzymałem zlokalizowane było bowiem dosłownie 50 metrów od startu, co zdecydowanie ułatwiło i uprościło logistykę. No i dało się w końcu wyspać przed biegiem. Jeszcze przed wystrzałem startera udało mi się spotkać kilku Polaków, między innymi grupkę ze Szczecina, z którymi wymieniliśmy kilka słów i życzyliśmy sobie nawzajem powodzenia. Spotkaliśmy się zresztą także na mecie.

20220501_084107_Easy-Resize.com

      Mimo stosunkowo wczesnej pory słońce mocno grzało co dawało do zrozumienia, że łatwo nie będzie. Specjalnych planów i oczekiwań co do wyniku nie miałem. W końcu jak wspomniałem wyjazdowe biegi rządzą sie swoimi prawami. Założyłem sobie jednak, że mimo wszystko nawet biegnąc na luzie powinienem złamać godzinę i pięćdziesiąt minut. Nie spodziewałem się kłopotów. W końcu kilka tygodni wcześniej, co prawda przy zupełnie innej pogodzie pobiegłem dwanaście minut szybciej. Z drugiej strony należało wziąć poprawkę na trudniejsze warunki atmosferyczne, cięższą trasę, przebiegnięty tydzień wcześniej maraton na którym cierpiałem, no i poprzedzający bieg dzień spędzony na spacerowaniu po Monachium i podróże.

279059979_7492836430758920_5615071677651571508_n_Easy-Resize.com

278896367_7492837097425520_2995322968013492263_n_Easy-Resize.com

     Punktualnie o 9:30 rozległ się wystrzał startera i międzynarodowa prawie tysięczna rzeka biegaczy najpierw bramą Ploce, a potem starymi wąskimi brukowanymi uliczkami między innymi obok twierdzy Revelin wylała się poza Stare Miasto. Pierwsze kilometry dość szybkie nawet mimo pewnego tłoku na trasie. Mniej więcej po 3 kilometrach zacząłem przecierać oczy ze zdziwienia. Otóż odniosłem wrażenie, że wśród spacerujących wzdłuż trasy kibiców dostrzegłem Marcina Gortata. Wydało mi się to dość mało prawdopodobne. W końcu szanse na takie spotkanie były raczej minimalne. Z drugiej strony to dopiero trzeci, no może czwarty kilometr. Co prawda słońce mocno świeci, jest bardzo gorąco, ale chyba nie jest juz ze mną tak źle, żeby mieć urojenia skoro to dopiero początek biegu. W przekonaniu, że się nie mylę upewniał mnie fakt, że biorąc pod uwagę wzrost i Jego sylwetkę raczej trudno pomylić Marcina z kimkolwiek, a ponadto jego wzrok ewidentnie przyciągnął mój biało-czerwony strój. Uśmiechnąłem się w głębi serca na to spotkanie i pobiegłem dalej pokonując kolejne kilometry najpierw wzdłuż dubrownickich zatoczek, a potem przez pobliskie miejscowości. Dopiero po biegu potwierdziło się, że to był faktycznie Marcin Gortat. Zaczepiony przez Polaków na lotnisku dowiedział się, że w Dubrovniku jest półmaraton i biegną „nasi” i przyszedł pokibicować. To miłe. Mniej więcej do połowy dystansu mimo, że miało być dość rekreacyjnie to biegło mi się stosunkowo szybko nawet mimo licznych pagórkow. Gdy po 11 kilometrach nastąpiła nawrotka słońce dawało się już coraz bardziej we znaki i nie pomagały nawet licznie rozstawione punkty z wodą, kibice, czy też lokalne zespoły muzyczne dopingujące biegaczy. Każdy kilometr stawał się wymagający i choć nadal biegłem zgodnie z planem to jednak stawało się to coraz trudniejsze. Na pewno najsympatyczniejsze momenty to te, gdy po nawrotce mijało się kogoś w biało-czerwonym stroju, albo z innym akcentem w naszych narodowych barwach. Kończyło się to zawsze pozdrowieniem, albo przynajmniej wymianą uśmiechu. Przed startem na liście naliczyłem 23 osoby z Polski. Pewnie przynajmniej połowę spotkałem na trasie. Chyba największe wezwanie czekało biegaczy na 20 kilometrze, gdzie w momencie, gdy organizm bywa juz skrajnie wyczerpany trzeba było podbiec rozciągnięte na prawie kilometr 60-metrowe wzniesienie. Nie ukrywam, że pojawiły się tu problemy i moje tempo dość mocno spadło. Gdy jednak dotarłem na szczyt dalej było już prosto i przyjemnie do mety.

279807859_7492837490758814_3722647133857797217_n_Easy-Resize.com

20220501_112511(0)_Easy-Resize.com

      Choć realizacja założonego rezultatu ważyła się do ostanich metrów to się udało, ale o sukcesie zadecydowało jedynie 6 sekund. Plan więc zrealizowany. Uczciwie jednak przyznam, że kosztowało mnie to zdecydowanie więcej wysiłku, niż zakładalem i tego relaksu było jakby mniej, niż można było oczekiwać. Ostatnich kilka kilometrów biegłem razem z Mariną. Poznaliśmy się około 16 kilometra. Zaczeliśmy rozmawiać, a potem na już na mecie zrobiliśmy sobie wspólne zdjęcie. Marina choć aktualnie mieszka w stolicy Zagrzebiu to jednak w czasach szkoły średniej kilka lat spędziła w Dubrovniku. Umówiliśmy się na wieczór. Podczas spaceru opowiedziała mi sporo o mieście, o sobie i mieliśmy okazję się lepiej poznać. To był naprawdę miło spędzony czas.

20220501_192723_Easy-Resize.com

25 kilometr: nadal Dubrovnik

      Nastepnego dnia od samego rana planowalem zwiedzanie Dubrovnika. Niestety aura czasem bywa złośliwa i plata figle. Dzień wcześniej podczas biegu dominował upał i słońce. Teraz, gdy życzyłbym sobie więcej słońca jak na złość od rana padało. Nie zraziło mnie to jednak bardzo. Wyposażony przezornie w parasol przemierzałem zakamarki Starego Miasta. Jeszcze raz na spokojnie miałem okazję zobaczyć to co wczoraj mogłem jedynie podziwiać w biegu. Udało się zaliczyć w zasadzie zdecydowaną wiekszość architektonicznych atrakcji Dubrovnika wymieniając choćby bramy Pile i Ploce, fontannę Onufrego, klasztor i kościół Franciszkanów, czy Stary Port, a przy okazji przespacerować się starożytnymi murami miasta, którymi jest obwarowane dookoła, dzięki czemu można podziwiać przepiękne widoczki i panoramę.

20220502_103259_Easy-Resize.com

20220502_101750_Easy-Resize.com

      Jako ktoś kogo bardzo interesuje historia, zwłaszcza ta współczesna XX wieku nie mogłem sobie też darować tego by nie obejrzeć wystawy poświęconej obrońcom Dubrovnika z czasów wojny bałkańskiej w latach 90. Są tam zdjęcia kilkuset żołnierzy, którzy zginęli podczas tejże obrony, a takze wiele pamiątek, zdjęć i film płonącego i bombardowanego przez Serbów miasta. Dubrovnik wówczas był mocno zniszczony, nie oszczędzano nawet najważniejszych zabytków. Szczególne wrażenie robią dosłownie strzępy zakrwawionej chorwackiej flagi, która podczas obrony miasta powiewała z pobliskiego wzgórza Srd.

20220502_091003_Easy-Resize.com

      Ponieważ padało niemalże cały czas uwinąłem się dużo szybciej, niż się spodziewałem i zostało mi trochę czasu by wybrać się także na wyspę Lokrum. Jest tam bardzo interesujący rezerwat przyrody i ogród botaniczny, gdzie można podziwiać stary klasztor, fort oraz wspaniałą florę i faunę, z czego największe wrażenie robią dziesiątki żyjących tam na wolności kolorowych pawii. Z ciekawostek można dodać, że wyspa ta cieszy się także popularnością wśród ludzi zajmujących sie kinematografią. Co prawda nie jestem dobry „w seriale”, ale wiem, że jest taki serial jak „Gra o Tron” i jest nawet dość popularny. To właśnie tam kręcono zdjęcia do tego serialu.

20220502_123649_Easy-Resize.com

20220502_122703_Easy-Resize.com

32 kilometr: Mostar

      Kolejny dzień przyniósł mi kolejną przygodę. Choć moja wyprawa teoretycznie powinna zakończyć się na Dubrovniku, to jednak okazało się, że stąd stosunkowo łatwo i szybko bez żadnych formalności, a nawet paszportu można wybrać się na wycieczkę do Bośni i Hercegowiny, a konkretnie do Mostaru. To miasto jest jednym z tych miast, które najbardziej ucierpiały podczas tak niedoległej przecież w czasie wojny na Bałkanach. Walczyli o nie zarówno Chorwaci, jak i Serbowie. Oblężone przez 3 miesiące było pozbawione dostaw żywności i wszelkiej pomocy z zewnątrz, potem doświadczało gwałtów i przemocy, a po wojnie odnaleziono w nim dwa zbiorowe groby, świadectwa dokonanego tu ludobójstwa. Do tej pory zresztą widoczne są tu skutki bombardowań i ostrzału. Cześć budynkow do dziś nie została odbudowana. Gdy więc w obliczu tego co dzieje się na Ukrainie pojawiła się szansa zobaczyć choćby minimalny ślad tamtych czasów nie mogłem darować sobie by tego miasta nie odwiedzić. Nawet po 30 latach widząc to wszystko człowiek od razu milknie i zaczyna zdawać sobie sprawę jak niewiele potrzeba by stracić to czego na codzień w ogóle nie doceniamy przyjmując jako coś dane na zawsze, czyli spokojne bezpieczne życie i pokój.

20220503_114554_Easy-Resize.com

20220503_112714_Easy-Resize.com

      Co ciekawe jadąc z Dubrownika do Mostaru granica układa sie tak niefortunnie, że przekracza się ją aż trzy razy: jako granicę chorwacko-bośniacką, bośniacko-chorwacką i znowu chorwacko-bośniacką. To co mnie ogromnie zaskoczyło w Mostarze to też ogromna rzesza polskich turystów w tym mieście. Nie był to raczej jednodniowy przypadek, gdyż nawet wielu sprzedawców w sklepach całkiem sprawnie posługuje się naszym jezykiem. Tłumaczę to sobie bliskością Medjugorje i ogromną ilością pielgrzymów, którzy do Mostaru przybywają po drodze do tamtejszego sanktuarium. Niestety Medjugorje nie udało mi się odwiedzić, choć to było tak blisko, ale wycieczka z Dubrovnika do Mostaru tego nie obejmuje, a szkoda. Spędziłem w Mostarze kilka godzin, a że nie jest to duża metropolia to udało się zobaczyć to co jest warte zobaczenia.

20220503_113518_Easy-Resize.com

     Zdecydowanie największą turystyczną atrakcją jest Stary Most nad rzeką Neretwą wybudowany w XVI wieku. Co ciekawe z tego mostu odbywają sie regularne skoki do rzeki. Nie jest to jedynie wątpliwy sposób na sprawdzenie odwagi dla miejscowych meżczyzn, ale także sposób na zarobek. Śmiałkowie zbierają pieniądze od turystów, a gdy nazbiera sie odpowiednia kwota proszą o aplauz i szykują się do show. Na marginesie powiem, że most znajduje się ponad 20 metrów nad poziomem wody, a rzeka jest podobno bardzo niebepieczna. Przemierzając Mostar poza Starym Mostem na pewno też warto zobaczyć najsłyniejszą uliczkę Kujundziluk oraz meczety. Niedaleko Mostaru są też przepiękne wodospady Kravica. Rozciągają się na ponad 100 metrach szerokości, a spadek poziomu wody dochodzi nawet do 25 metrów. Widoki, które tam można zobaczyć pełne niespotykanych barw po prostu zapierają dech w piersi.

20220503_145835_Easy-Resize.com

20220503_151037_Easy-Resize.com

Meta

      Uff…. to juz chyba meta. Gratuluję cierpliwości i wytrwałości i naprawdę doceniam. Mogłaś lub mogłeś w tym czasie robić dziesiątki innych ciekawszych rzeczy. Mimo to poświęciłeś lub poświęciłaś wiele minut by linijka po linijce niczym metr po metrze nie do końca łatwego biegu przebić się od startu do mety przez na pewno długi, a być może nie do końca pasjonujący tekst. Wielkie dzięki. Już tak na sam koniec, no po prostu nie mogę o tym nie wspomnieć, wisienka na torcie dla najbardziej wytrwałych. W sytuacji, gdy wróciłem do Warszawy z prawie tygodniowej wyprawy podczas której odwiedziłem kolejne trzy kraje, zobaczyłem piękne zupełnie różne od siebie miasta, cudowną wyspę i równie cudowne wodospady, spotkałem Marcina Gortata, przebiegłem wspaniały półmaraton w równie wspaniałej atmosferze, poznałem świetnych ludzi i myślałem, że już nic mnie nie będzie w stanie w tym dniu zaskoczyć to już po wylądowaniu, gdy samolot zajął swoje miejsce obok terminala, lot dobiegł końca, odsłoniła się kotara biznes klasy i ludzie zaczeli wstawać po swoje bagaże, to wówczas zza tej kotary wyskoczył niczym królik z kapelusza Prezydent Kwaśniewski i jego małżonka – Jolanta. Okazało się, że cały lot siedzieli dosłownie tuż przede mną. Ot taka to jeszcze atrakcja na zakończenie.

Przerwa na regenerację

      A skoro mówimy o powrotach… To może ten tekst jest też dobrym zaczynkiem do powrotu do blogowania? W sumie jeszcze nie wiem, choć może jak się powiedziało „A” to trzeba powiedzieć i „B”? Trochę żałuję, że pięć lat temu przestałem pisać. Jest to niewątpliwie jedna z tych rzeczy w swoim bieganiu, których z perspektywy czasu naprawdę żałuję, ale taki to był moment, że zabrakło czasu, determinacji, inne były priorytety. Dziś jest już trudno o powrót. Przez tych 5 lat sporo się wydarzyło, przebiegłem wiele zawodów, odbyłem sporo podróży, przeżyłem wiele fajnych momentów. Czas jednak robi swoje. Wiele wspomnień z wyjazdów, zawodów, śmiesznych sytuacji, emocji, czy przeżyć być może już uciekło z pamięci bezpowrotnie. Z jednej strony trudno byłoby to wszystko nadrobić i odtworzyć, z drugiej jeszcze trudniej to wszystko po prostu pominąć i iść dalej jakby tego w ogóle nie było zostawiając pięcioletnią pustkę. Muszę to dobie wszystko na spokojnie przemyśleć…

2022.05.01 Dubrovnik (Chorwacja) Półmaraton: DU MOTION HALFMARATHON DUBROVNIK – 1:49:54

Więcej zdjęć z Monachium:

Więcej zdjęć z biegu:

Więcej zdjęć z Dubrovnika:

Więcej zdjęć z Lokrum:

Więcej zdjęć z Mostaru:

Więcej zdjęć z Kravicy:

Reklama